Artykuł 4.

Przetwory i produkty surowe pochodzenia zwierzęcego celem dopuszczenia do przywozu winny być zaopatrzone w świadectwo po­chodzenia i zdrowotności (zał. A), wydane przez państwowego lekarza weterynaryjnego, stwierdzające, że pochodzą, one ze zwierząt pochodzenia krajowego i wolnych od chorób zaraźliwych. Świadectwo będzie również zaopatrzone w oświadczenie, że przetwory i pro­dukty pochodzenia zwierzęcego, których ono dotyczy, mogą być wywiezione bez niebezpie­czeństwa przeniesienia chorób zaraźliwych.

 

Powyższe świadectwo nie jest wymagane dla następujących przetworów i produktów surowych pochodzenia zwierzęcego: skóry su­szone wszystkich gatunków, odpadki skór do wyrobu kleju suszone, solone lub wywapnio­ne; wełna wywapniona lub myta w sposób fabryczny, odpadki wełny, wełna pochodząca z garbarni, - wszystko pakowane. w worki lub paczki zamknięte; szczecina, sierść zwie­rząt (ogony, grzywy i t. p.), pióra, - wszyst­ko zupełnie wysuszone, gotowane lub wywap­nione; rogi, kopyta, racice, kości i zęby goto­wane, odtłuszczone, suszone i pozbawione części miękkich; mączka kostna i rybna, wy­jałowiona parą wodną pod silnem ciśnieniem; jelita suszone, żołądki i pęcherze suszone i pakowane odpowiednio w skrzyniach lub ba­ryłkach zamkniętych lub też umieszczone w innem opakowaniu.

 

Zakazy i ograniczenia wymienione w ni­niejszym artykule nie odnoszą się do trans­portów, przewożonych przez obszary podlega­jące zakazowi, koleją w wagonach zamknię­tych i zaplombowanych, jednak wszelkie la­dowanie, wyładowanie lub zbyteczfie zatrzy­manie na objętych zarazą obszarach jest wzbronione.

Artykuł 8.

Obie Wysokie Układające się Strony za­pewniają sobie prawo do wysyłania, po poro­zumieniu, na obszar drugiej Strony lub do ustanawiania na stałe delegatów weteryna­ryjnych, w celu zbierania informacyj, doty­czących urządzeń, zarządzeń i warunków, od­noszących się do wykonania niniejszej Konwencji.

 

Obie Wysokie Układające się Strony polecą, swym odnośnym władzom udzielać pomocy i informacyj delegatom weterynaryjnym dru­giej Strony, skoro tylko tego zażądają i wy­każą się swemi uprawnieniami.

Artykuł 9.

Każda z Wysokich Układających się Stron zobowiązuje się do wydawania 1-go i 15-go każdego miesiąca, możliwie rychło, biuletynu o sytuacji sanitarno-weterynaryjnej. Biule­tyn ten natychmiast po ogłoszeniu zostanie przekazany bezpośrednio centralnemu urzę­dowi weterynaryjnemu drugiej Strony.

 

Urzędy weterynaryjne sąsiednich okrę­gów granicznych (powiat, politický okres) podadzą sobie bezpośrednio do wiadomości przypadki zaraźliwych chorób zwierzęcych, skoro się one tylko ukażą, a mianowicie:

w drodze telegraficznej: - każdy przypa­dek księgosuszu, zarazy płucnej bydła roga­tego i każdy przypadek pryszczycy, które mogłyby usprawiedliwiać ograniczenia gra­nicznego obrotu zwierzętami,

pisemnie - inne przypadki pryszczycy, a pozatem przypadki wąglika, zarazy stadni­czej, nosacizny, wścieklizny, pomoru i zarazy świń, cholery drobiu i pomoru knr, skoro tyl­ko zostaną stwierdzone.

 

Pozatem urzędy weterynaryjne sąsiednich okręgów granicznych będą zawiadamialy się wzajemnie pierwszego każdego miesiąca o sta­nie zarąźliwych chorób zwierzęcych, podlegających obowiązkowi zgłoszenia, w okręgach granicznych, o gminach objętych zarazą, o ilo­ści gospodarstw zarażonych i ilości zwierząt chorych. Zawiadomienie jest zbyteczne, jeśli w ciągu danego miesiąca żadna zarażliwa choroba zwierzęca się nie ukazała.

 

Jeśli na obszarze jednej z Wysokich Ukła­dających się Stron stwierdzi się księgosusz,zarazę płucną bydła rogatego, zarazę stadni­czą lub pryszczycę, tę ostatnią w postaci złośliwej z wysoką śmiertelnością, centralna władza weterynaryjna drugiej Strony będzie poinformowana natychmiastowo i bezpośred­nio, w drodze telegraficznej o ukazaniu się i o rozszerzeniu się choroby.

Artykuł 10.

Wagony, statki, części statków, które słu­żyły do przewozu zwierząt jednokopytowych, przeżuwających, świń i drobiu, jak i przy­rządy, stanowiące części wymienionych środ­ków przewozu, będą czyszczone i odkażane natychmiast po użyciu, stosownie do przepi­sów obowiązujących w danym kraju. Rampy załadowcze, mostki i przyrządy, któremi się posługiwano, winny również być czyszczone po każdym transporcie, w razie potrzeby zaś odkażane. Nie będzie można się sprzeciwiać dokonywaniu dezynfekcji. ługiem sodowym (wodorotlenkiem sodowym ).

Powyższa dezynfekcja, przeprowadzana stosownie do pierwszego ustępu na obszarze jednej z Wysokich Układających się Stron, będzie uznana za wystarczającą przez drugą Stronę.

Artykuł 11.

Jeśli nie postanowiono inaczej, postanowie­niá niniejszej Konwencji dotyczą obrotu zwierzętami między pasami pogranicznymi, w myśl umowy o ułatwieniu ruchu granicznego, zawartej między obiema Układającemi sig Stronami.

 

1. Przepęd zwierząt z obszaru jednej z Wy­sokich Układających się Stron na obszar dru­giej Strony, na pastwisko, będzie dozwolony pod następującymi warunkami:

W chwili przejścia przez granicę właści­ciele stad przedstawią w biurze celnem, w ce­lu zbadania i sprawdzenia, w dwóch egzem­plarzach listę zwierząt, które chcą przepędzić na pastwisko. Lista zostanie wydana przez miejscową władzę gminną i będzie zawierała nazwisko właściciela (prowadzącego), gatu­nek, płeć, ilość oraz oznaki zewnętrzne, cha­rakterystyczne zwierząt.

Władza miejsca pochodzenia i gminy, przez które ewentualnie zwierzęta przejdą, winny stwierdzić, że żadna z chorób, udzielających się danemu gatunkowi zwierząt, podlegająca obowiązkowi zgłoszenia, nie ukazała się na obszarze tych gmin.

Na spisach zwierząt, które mają pozostać na pastwiskach dłużej, niż 7 dni, winno być jednak zaświadczone przez państwowego leka­rza weterynaryjnego, że zwierzęta wymienio­ne w spisie były badane bezpośrednio przed ich odejściem na pastwisko i że uznane zostały za zdrowe, oraz że w gminie, z której zwie­rzęta mają być wyprowadzone na pastwisko, w razie zaś przeprowadzania ich przez obszar innej gminy, również w tej ostatniej, niema żadnej z chorób, podlegających obowiázkowi zgłoszenia, udzielających się danemu gatun­kowi zwierząt. Przy powrocie tych zwierząt z pastwiska właściwy państwowy lekarz wete­rynaryjny drugiej Strony stwierdzi, prócz stanu zdrowia, również okoliczność, że ani w gminie, w której zwierzęta były na past­wisku, ani w gminach, przez których obszar ewentualnie musiały być prowadzone, niema żadnej z chorób, podlegających obowiązkowi zgłoszenia i udzielających się danemu gatun­kowi zwierząt.

 

2. Obrót zwierzętami roboczemi, pociągo­wemi i wierzchowemi, przeznaczonemi do trzebienia, do ważenia, lub do leczenia, jak również zwierzętami odosobnionemi (najwy­żej 5 głów), pędzonemi codzień na pastwisko, wreszcie zwierzętami pędzonemi do pojenia lub kąpieli, jest dozwolony w obu kierunkach pod warunkiem, że obowiązujące przepisy celne będą zachowane i że zwierzęta są zaopa­trzone w świadectwo (paszport zwierzęcy), wydane przez naczelnika gminy, w której znajduje się obora lub stajnia. Jeśli chodzio kilka zwierzat, będzie mogło być wydane świadectwo (paszport zwierzęcy) zbiorowe. W świadectwie (paszporcie zwierzęcym) bę­dzie podane miejsce przeznaczenia, powód przejścia przez granicę, jak rownież wska­zane, gdzie zwierzęta mają pracować. Nadto władza miejscowa winna zaświadczyć, że w gminie pochodzenia, w wypadku zaś prze­prowadtania przez obszar innej gminy - na­wet w tej ostatniej, niema żadnej z chorób, podlegających obowiązkowi zgłoszenia, udzie­lających się danemu gatunkowi zwierząt.

W wypadkach koniecznej potrzeby (pożar, wylew lub jakakolwiek katastrofa, posługa religijna, lekarska lub weterynaryjna), pasz­porty zwierzęce nie będą wymagane.

 

3. Rozproszone w gminie przypadki wą­glika, szelestnicy, posocznicy krwotocznej, wścieklizny, różycy, gruźlicy, świerzbu, otrętu, nie przeszkodzą wydaniu powyższych świadectw dla zwierząt wymienionych w punktach 1 i 2, jeśli nie pochodzą one z gospodarstw zarażonych. Jednak takie przypadki choroby winny być zaznaczone na zaświadczeniach.

4. Świadectwa stwierdzające, że gminy są wolne od chorob, są ważne w stosunku do zwierząt przeznaczonych do robót i na past­wisko, jak również w stosunku do zwierząt, które mają być pojone i kąpane - w wy­padku, gdy chodzi o częstsze przekroczenia granicy - na przeciąg 30 dni; o ile zaś do­tyczą zwierząt pociągowych, zwierząt prze­znaczonych do trzebienia, do leczenia wetery­naryjnego i do ważenia - na przeciąg 10 dni, pod warunkiem, że w ciągu tego cźasu żadna źaraźliwa choroba żwierzęca, która pociąga za sobą unieważnienie tych świadectw, nie wy­buchłaby; po upływie powyższych terminów świadectwa winny być przedłużone.

 

5. Jeśli jednak w czasie przebywania na pastwisku lub pracy wybuchnie choroba za­raźliwa, udzielająca się danemu gatunkowi zwierząt, bądź w części stada na pastwisku lub zwierząt pracujących, bądź na obszarze gminy, w której zwierzęta się znajdują, bądź na drodze, przez którą maj ą wracać, powrót zwierząt na obszar drugiego Państwa będzie wzbroniony, jeżeli tylko siła wyższa (brak paszy, niepogoda i t. d.) nie zmusi do uczy­nienia wyjątku. W tym wypadku powrót zwie­rząt będzie mógł się odbyć tylko pod warun­kiem zachowania środków ochrónnych, uzgod­nionych przez władze właściwych okręgów, w celu zapobieżenia zawleczeniu zaraźliwych chorób zwierzęcych.

6. Zwierzęta, wymienione w punktach 1 i 2 nie będą poddane w chwili przejścia przez granicę, weterynaryjnej kontroli granicznej. W celu umożliwienia stwierdzenia ich tożsa­mości, powrót zwierząt winien być dokonany przez tę samą stację graniczną, przez którą miało miejsce wyjście.

7. Przepisy specjalne, które ewentualnie będą potrzebne w celu zachowania gospo­darstw w pasach granicznych, będą wydane za wspólnem porozumieniem Ministerstw Rol­nictwa obu Państw, po zasiągnięciu opinji właściwych Ministerstw Skarbu.

Artykuł 12.

Ograniczenia i zakazy, któreby ewentualnie istniały jeszcze w chwili wejścia w życie ni­niejszej Konwencji, a które byłyby sprzeczne z jej postanowieniami, zostaną zniesione.

Artykuł 13

Jeśli wyniknie spór między obiema Wyso­kiemi Układającemi się Stronami co do stoso­wania niniejšzej Konwencji, dokonane zosta­nie na żądanie jednej z Wysokich Układających się Stron mianowanie komisji mieszanej, której opinja będzie wzięta pod uwagę przy powzięciu decyzji.

 

Każda z Wysokich Układających się Stron zamianuje dwóch członków do udziału w ko­misji, która będzie miała prawo kooptowańia piątego członka w wypadku, gdyby porozu­mienianie dało się osiągnąć.

 

Podczas pierwszego zebrania, na którem piąty członek ma być mianowany, zostanie on wybrany z pośród obywateli Wysokiej Ukła­dającej się Strony, wyznaczonej przez losowa­nie; na następnem zebraniu piąty członek bę­dzie wybrany z pośród obywateli drugiej Strony.

 

Wzór

Kraj pochodzenia:.................................. Stacja załadowania..................................... (země - województwo):

Pieczęć stacji: Data załadowania...................................