Konwencja sanitarno-weterynaryjna.

 

Artykuł 1.

Przywóz zwierząt (jednokopytowych, prze żuwaczy, świń i drobiu), przetworów i produktów surowych pochodzenia zwierzęcego oraz wogóle wszelkich przedmiotów, mogących być przenośnikami zaraźliwych chorób zwierzęcych, jak i przywóz mięsa świeżego lub konserwowanego i przetworów mięsnych, przeznaczonych do spożycia, z obszaru jednej z Wysokich Układających się Stron na obszar drugiej, może być ograniczony do pewnych wyznaczonych stacyj wejściowych i poddany kontroli weterynaryjnej, wykonywanej przez Państwo, na obszar którego ma mieć miejsce przywóz.

Artykuł 5.

Przesyłki, które nie odpowiadają powyż­szym wymogom, oraz zwierzęta, które pań­stwowy lekarz weterynaryjny przy badaniu na granicy uzna za chore, zarażone lub podej­rzane o jedną z zaraźliwych chorób, podlega­jących obowiązkowi zgłoszenia, mogą być cofnięte. Graniczny lekarz weterynaryjny zaznaczy na świadectwie powód cofnięcia, stwierdzając to swym podpisem. Zawiadomi on o tem bez zwłoki w najkrótszej drodze granicznego lekarza weterynaryjnego kraju wywożącego.

 

Cofnięcie zwierząt podejrzanych będzie ograniczone do zwierząt, które były narażone na zetknięcie ze zwierzęciem chorem lub po­dejrzanem.

 

Jeśli przesyłka nie została cofnięta i jeśli dopiero po przebyciu stacji granicznej kraju importującego zostanie stwierdzona wśród zwierząt przywiezionych jedna z chorób zaraźliwych, przesyłka zostanie poddana odpo­wiednim zarządzeniom policji weterynaryj­nej.

 

W każdym razie protokół zawierający stwierdzone fakty, zarządzenia weterynaryj­ne oraz powód ich zastosowania, zostanie spo­rządzony przez państwowego lekarza wetery­naryjnego i przesłany przez niego do central­nej władzy weterynaryjnej jego kraju, która treść protokołu poda bezpośrednio do wiado­mości centralnej władzy weterynaryjnej kra­ju pochodzenia. Do tego dokumentu zostanie dołączone świadectwo, w które zwierzęta były zaopatrzone.

W wypadkach przewidzianych w niniej­szym artykule delegat drugiej Wysokiej Ukła­dającej się Strony; o ile taki byłby mianowany stosownie do artykułu 8, będzie powiado­miony w drodze najkrótszej i natychmia­stowo.

Artykuł 6.

Jeśli księgosusz jest stwierdzony na obsza­rze jednej z Wysokich Układających się Stron, druga Strona będzie miała prawo ograniczyć lub zakazać na tak długo, jak trwa niebezpieczeństwo zarazy, przywóz i przewóz zwierząt przeżuwających, świń, przetworów i produktów pochodzących z tych zwierząt i wogóle wszelkich przedmiotów, mogących służyć jako przenośniki zarazy.

Artykuł 7.

Jeśli wskutek obrotu zwierzętami zaraźli­wa choroba zwierzęca, podlegająca obowiąz­kowi zgłoszenia, została przeniesiona z obsza­ru jednej z Wysokich Układających się Stron na obszar drugiej, lub jeśli jedna z tych cho­rób grasuje w sposób groźny na obszarze jed­nej z Wysokich Układających się Stron, dru­ga Strona będzie miała prawo ograniczyć lub zakazać na tak długo, jak trwa niebezpie­czeństwo zarazy, przyvóz i przewóz zwierząt wrażliwych na zarazę, pochodzących z obsza­rów objętych lub zagrożonych, jak również mięsa, produktów surowych pochodzenia zwierzęcego, oraz przedmiotów mogących być przenośnikami zarazy.

 

Te ograniczenia i zakazy mogą odnosić się tylko do obszarów objętych zaraźliwą chorobą zwierzęcą, z których zwierzęta pochodzą i do obszarów z niemi graniczących, zaś jeśli chodzi o mięśo i przetwory pochodzeniá zwie­rzęcego, te ograniczenia i zakazy mogą się odnosić jedynie do mięsa i przetworów; po­chodzących ze zwierząt, wrażliwych na jedna z chorób, o które idżie.

 

Jako obszary będą uważane okręgi (poli­tický okres - powiat).

 

Czas trwania okresu niebezpieczeństwa za­razy dla chorób przewidzianych w artykule 2, litera a), b) i c), z wyjątkiem księgosúszu, zarazy płucnej i zarazy. stadniczej, będzie ograniczony do okresów przewidzianych w tym samym artykule. Czas ten będzie liczony od dnia urzędowego oświadczenia ze stromy kraju wywożącego, stwierdzającego wyga­śnięcie choroby.

 

Przywóz nie będzie mógł być wzbroniony z powodu wąglika, szelestnicy, zarazy dziczy­zny i bydła rogatego; wścieklizny i świerzbu, otrętu koni i bydła rogatego, różycy, jak i z powodu gruźlicy.

W chwili okazania się na granicy lub w okolicy jednej z zaraźliwych chorób zwierzę­cych, obrót między okręgami graniczącymi obu krajów będzie mógł być poddany pewnym ograniczeniom lub pewnym zakazom w celu zapobieżenia i zwalczeni ą zarazy stosownie do odpowiedniego ustawodawstwa Wysokich Układających się Stron, w zakresie policji sanitarno-weterynaryjnej.

 

 

Artykuł 2.

1. Przy obrocie zwierzętami z obszaru jednej z Wysokich Układających się Stron na obszar drugiej, będzie potrzebne okazanie świadectwa pochodzenia (paszportu zwierzę cego), wydanego przez właściwą władzę miejscową. Świadectwo to będzie sporządzone w sposób umożliwiający dokładne stwierdzenie miejsca pochodzenia zwierząt (gmina pochodzenia, powiat, szerszy obszar administracyjny - země, województwo). Oprócz tego świadectwo pochodzenia winno wskazywać ilość, rodzaj, dokładny opis zwierząt, jak i nazwisko i adres posiadacza.

 

2. Świadectwa winny zawierać zaświadczenie państwowego lekarza weterynaryjnego, stwierdzające, że zwierzęta są zdrowe i nie podejrzane i że gmina pochodzenia, jak gminy, przez które ewentualnie zwierzęta są przeprowadzone do miejsca załadowania, są wolne w chwili wystania zwierząt od wszelkich chorób zaraźliwych, podlegających obowiązkowi zgłoszenia, przenoszących się na odnośny gatunek zwierząt, z wyjatkiem gruźlicy u zwierząt innych, niż te, o które chodzi. Świadectwo będzie zawierać również nazwę stacji załadowania, datę załadowania, numer protokołu oględzin i miejsce przeznaczenia.

 

3. Jeśli chodzi o wywóz zwierząt wrażliwych na:

 

a) księgosusz, zarazę płucną bydła roga tego,

b) zarazę stadniczą, pomór i zarazę świń, ospę owczą,

c) pryszczycę, cholerę drobiu i pomór kur, świadectwo winno nadto stwierdzić, że powyższe zaraźliwe choroby zwierzęce nie ujawniły się ani w gminie pochodzenia, ani w gminach sąšiednich: dla chorób wymienionych pod literą. a) - od 6 miesięcy, pod literą b) - od 40 dni, pod literą c) - conajmniej od 30 dni.

 

4. Zaświadczenie państwowego lekarza we­terynaryjnego winno nadto zawierać dla by­dła nieprzeznaczonego na rzeź, następujące dane:

dla jałówek, krów i buhajów, że bezpośred­nio przed wysłaniem zostały one uznane za wolne od gruźlicy na podstawie podskórnej próby tuberkulinowej i że pochodzą bezpo­średnio z gospodarstwa hodowlanego, wolne­go od ronienia zakaźnego, lub że badanie krwi, dokonane w laboratorjum państwowem, nie wykazało istnienia tej choroby.

 

5. Dla krów nieprzeznaczonych na rzeź świadectwo stwierdzi nadto, że były one ho­dowane i utrzymywane w gospodarstwie wol­nem od paciorkowcowego zapalenia wymie­nia, lub że badanie mleka wykonane w labo­ratorjum państwowem nie wykazało obecno­ści tej choroby.

 

6. Dla koni nieprzeznaczonyčh na rzeź, świadectwo winno stwierdżać, że pochodzą. one z gminy, w której niedokrwistość zakaźna koni nie została stwierdzona ani w chwili wy­słania, ani w ciągu ostatničh 6 miesięcy.

 

7. Dla zwierząt jednokopytowych i dla by­dła świadectwa winny być jednostkowe. Dla, zwierząt z gatunku owiec, kóz, świń oraz dla drobiu będą dopuszczalne świadectwa pochodzenia (paszporty) zbiorowe; powyższe doku­menty będą mogły się odnosić tylko do zwie­rząt tego samego gatunku, pochodzących z tego samego gospodarstwa, załadowanych do tego samego wagonu i przesyłanych do te­go samego odbiorcy.

 

8. Czas ważności zaświadczenia państwo­wego lekarza weterynaryjnego na świadec­twach pochodzenia wynosi 10 dni. Jeśli ten termin upływa w czasie transportu, ważność zaświadczenia będzie mogła być przedłużona na równy przeciąg czasu po badaniu dokona­nem przez państwowego lekarza weteryna­ryjnego. Wynik badania i powód przedłuże­nia ważności będą uwidocznione na świadec­twie.

9. Zwierzęta transportowáne koleją będą, badane bezpośrednio przed załadowaniem przez państwowego lekarza weterynaryjnego, który uwidoczni wynik badania na świadectwie.

 

10. Stwierdzenie wścieklizny u psów i ko­tów nie przeszkodzi wydaniu świadectwa pochodzenia i zdrowia dla zwierząt innych gatunków; również stwierdzenie świerzbu u owiec i kóz nie będzie mogło przeszkodzić wydaniu świadectw powyższych dla zwierząt jednokopytowych i odwrotnie.

 

11. Rozproszone przypadki wąglika, szelest­nicy, otrętu i różycy świń nie przeszkodzą w wydaniu świadectw dla zwierząt rzeźnych, jeśli te choroby nie występują w gospodar­stwach, z których zwierzęta mają być wywie­zione.

Artykuł 3.

Celem dopuszczenia do przywozu - zwie­rzęta bite, mięso świeże lub konserwowane przez ochłodzenie, łój, sadło i wszelkie prze­twory mięsne, przeznaczone do spożycia, win­ny być zaopatrzone w świadectwo pochodze­nia i zdrowotności, wydane pr zez państwowe­go lekarza weterynaryjnego lub w tym celu upoważnionego przez Państwo, stwierdzające, że zwierzęta, z których óne pochodzą, były poddane przed i po uboju badaniu weteryna­ryjnemu zgodnie z dotyczącymi przepisami, oraz że były uznane za zdrowe i niepodejrza­ne i że ich mięso jest zdatne bez zastrzeżeń do spożycia dla ludzi.

 

Dla przetworów mięsnych świadectwo win­no ponadto stwierdzać, że nie zawierają one żadnej substancji, której użycie jest zakaza­ne przez przepisy kraju przeznaczenia.

 

Świadectwa winny być sporządzane według wzoru załączonego do niniejszej konwencji (załącznik A).

 

Mięso świeże lub konserwowane przez chłodzenie ma być oznakowane pieczęcią przez państwowego lekarza weterynaryjnego, stwierdzającą, że mięso zostało uznane za zdatne bez zastrzeżeń do spożycia dla ludzi, zaś o ile chodzi o mięso wiepraowe, - że było ono poddane badaniu co do włośni z wyni­kiem ujemnym. Pieczęć będzie również umie­szczona na odpowiedniem świadectwie.